Soms laat het je even niet los…

Dagelijks ontmoet je heel veel verschillende mensen. Vrienden, familie, mensen die je heel goed kent, die je minder goed kent, die je denkt te kennen, wildvreemden. Met allemaal heb je een bepaalde interactie. Die onbekende die je even vriendelijk toeknikt of waar je even naar glimlacht. Die lieve collega die je zo graag zou willen helpen, maar je vindt de juiste woorden niet dus kom je niet verder dan een welgemeende knuffel. De buurvrouw die een jaartje ouder wordt en voor wie het loopje naar de brievenbus al een hele onderneming is. 
Heel veel indrukken, emoties, gelach, gedachtes. En dat allemaal in 24 uur tijd. Elke dag weer, week in week uit. 
Wat ik me gewoon ineens zit af te vragen is hoe het dan komt dat je geraakt wordt door het respectloze gedrag van iemand die je helemaal niet kent. Iemand die je even ontmoet en waarschijnlijk/hopelijk nooit meer zult zien. En die persoon doet iets, of doet iets juist niet, en raakt een bepaalde snaar. En daar zit je dan een paar uur later nog steeds over na te denken. Vreemd, hoe iets volkomen onbenulligs je ineens even niet los wil laten. Ik ga er maar een nachtje over slapen, morgen is het vast verdwenen.

 
 
This entry was posted in Verhalen and tagged , , .

2 Comments

  1. natasja 25/06/2012 at 23:12 #

    da's inderdaad een nadenkertje Anja. Je hebt het mooi verwoord. Denk maar beter aan die fijne en warme momenten, terwijl je de zon ziet zakken in de plas.

  2. platoonline 05/07/2012 at 08:27 #

    Hallo Anja,
    Prachtig stukje, filosofisch. Ben je al tot een antwoord gekomen?
    Ik denk: mensen komen elkaar niet zomaar tegen. Het is goed om bij elke ontmoeting te bedenken: wat heeft deze situatie / dit mens mij te zeggen? Dat we niet klakkeloos ons leven leiden maar met aandacht te kijken wat er gebeurt. Welke snaar werd er bij jou geraakt, wat heb je ervan geleerd? Dat doe jij hartstikke goed.

    Misschien is zo'n ontmoeting alleen maar een bevestiging van je eigen (goede) houding. Jij zou nooit zo als die ander kunnen zijn. Een soort plaatsbepaling dus. Wees niet boos op die ander, hij leidt zijn eigen leven en komt zichzelf ooit wel tegen. Je kunt dat niet beïnvloeden. Wees gewoon blij dat jij wel respectvol bent en ga daar mee door. Het moet heel prettig zijn te weten dat je op de goede weg ben.

    Hee, Natasja schrijft hier ook. Wat leuk. Zo kom je overal goede bekenden tegen.

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *

*
*