Over vriendschap en zo…

Heel af en toe schiet het geweldige nummer van Het Goede Doel even in mijn gedachten. Vooral het refrein: “een keer trek je de conclusie, vriendschap is een illusie, vriendschap is een droom, een pakketje schroot met een dun laagje chroom”.
De teleurstelling druipt van deze woorden af. Maar is vriendschap een illusie? Naar mijn mening is het antwoord hierop ja en nee. Ik weet het, lekker makkelijk, daar kun je alle kanten mee op.
Vriendschap bestaat, echt waar. Mensen van wie je weet dat ze er zijn, je staat voor elkaar klaar als het nodig is, je kunt alles tegen elkaar zeggen en over van alles met elkaar praten. Je hoeft elkaar niet iedere dag te zien of horen, zelfs niet iedere week of iedere maand. Maar als je elkaar dan weer ziet, dan lijkt het net of je elkaar gisteren voor het laatst hebt gesproken. Elkaar nemen zoals je bent, met alle goede en slechte eigenschappen.
Maar vriendschap moet wel groeien. Het is net als in de liefde. Je komt iemand tegen, wordt verliefd en dobbert een tijdje lekker rond op die roze wolk. Tot die roze mist optrekt en je de ware persoon ziet. Dan blijft er ofwel liefde over, ofwel niets. 
Bij vriendschap gaat het net zo. Je komt iemand tegen, er is een klik, en dan bouw je rustig aan een vriendschap. Je leert elkaar kennen, hebt lol, praat met elkaar. En het allerbelangrijkste: je leert elkaar vertrouwen. Soms ontwikkelt zich dan een vriendschap voor het leven. Soms ook niet.
Het komt uiteraard voor dat de persoon van wie je dacht dat het je vriend/vriendin zou kunnen worden, helemaal niet zo sympathiek blijkt te zijn. Dan koelt de vriendschap af en heb je daar allebei vrede mee.
Of je komt mensen tegen met wie je het heel even heel erg leuk hebt, maar waar verder geen diepgang in zit. Like ships passing in the night. Die kom je tegen zodat je er iets van kunt leren, of zij leren iets van jou. Deze wijsheid heb ik ooit van een oude man in Schotland meegekregen. Ik vind het wel een mooie gedachte eigenlijk.
Sommige vriendschappen verwateren doordat je verhuisd bent of een heel ander leven bent gaan leiden. Ook na een (echt)scheiding worden de vriendschappen nogal eens “verdeeld”.
Allemaal heel verklaarbaar en aanvaardbaar. Het wordt lastiger als je geen clou hebt waarom een vriendschap ineens over blijkt te zijn. Als je ineens niets meer van een vriend(in) hoort of je via via hoort dat je bent ingeruild voor een andere vriend(in).
Dat  is mij in de afgelopen jaren twee keer overkomen. Een keer met een vriendin met wie ik al jaren omging, die van de ene op de andere dag incommunicado werd. Uiteraard gevraagd wat de reden was, en kreeg het “nee hoor, er is niets aan de hand!” verhaal. En hoor vervolgens weer niets meer. Natuurlijk heeft ze het druk, wie niet. Natuurlijk moet je prioriteiten stellen, wie niet. Maar verdrietig vind ik het nog steeds. Begrijpen doe ik het al helemaal niet.
De tweede keer was het een veel recentere vriendschap, die in zeer korte tijd van 0 naar 100 ging. Heel snel heel close, bijna te close. En dan wordt er iets gezegd, er gebeurd iets, iets kleins hoor, helemaal geen vreselijke of wereldschokkende dingen, en dan is een warme vriendschap ineens veranderd in een vriescel. En als je dan nog begreep hoe, wat of waarom. Of als dat “iets” nou gewoon bespreekbaar wordt gemaakt, face-to-face. Dan kun je er in ieder geval wat mee. In dit geval is bespreekbaar maken niet echt makkelijk. Heel snel van 100 naar 0. Inmiddels is ze met dezelfde snelheid een andere vriendin aan het binnenhalen. Dit is via de welbekende social media exact te volgen, er gebeurd hetzelfde als met mij vorig jaar. Ingeruild dus, zoals je een paar oude schoenen afdankt. En dat raakt me, hard. Een collega van me heeft hier een prachtige visie op: hij zegt dat sommige mensen “vrienden” zien als poppen die ze in een vitrinekast hebben staan. Soms spelen ze een tijdje met zo’n pop, totdat het leuke eraf is en dan gooien ze die weg. Ook hij spreekt uit ervaring.
Het hoort bij het leven, je ontmoet mensen en je laat mensen achter. Ik heb in dit opzicht een gezonde dosis realiteitszin en relativeringsvermogen. Maar soms ook een klein hartje. Ik vertrouw mensen niet snel. Als ik iemand wel in vertrouwen neem betekent dat heel wat en geef ik ook echt om iemand. Als je dan door dit soort mensen zo op je bek gaat, komt dat even hard aan.
Dus ja, vriendschap is soms een illusie, schroot met een heel dun laagje chroom. Gelukkig staan hiertegenover de echte vrienden, die er al jaren zijn en ook zullen blijven. Ze zijn op één hand te tellen. Dan is vriendschap werkelijkheid, een klompje goud. Die goudklompjes koester ik, voor altijd.
Even voor alle duidelijkheid: ik heb het hier over vrienden in real life, niet over Facebook-vrienden 😉
En ja, ik ben best teleurgesteld, maar ben niet zielig of depri. Het is soms gewoon heel erg lekker iets van je af te schrijven!
© Anja, 22-8-2012

 

This entry was posted in Verhalen and tagged , , , , .

10 Comments

  1. platoonline 23/08/2012 at 10:12 #

    In een vorige leven had ik eigenlijk alleen vrienden op mijn werk. Dacht ik. Maar niet lang nadat ik met de pre-VUT ging bleek dat ik er uiteindelijk niet een overhield. Uit het werk, uit het hart.

    Ik had altijd één goede vriend. Maar toch zat me wat dwars. Hij vond het altijd prettiger dat ik ben hem kwam, dan hij bij mij. En daarnaast liet hij ook vaak blijken van alles net iets meer te weten dan ik of iemand anders. En ik had geen zin in dat soort competitie. Het hoort ook niet bij vriendschap, vind ik. Dit jaar kwam hij niet meer op mijn verjaardag. Liet verder ook niets horen. Misschien zou ik nu iets moeten doen. Maar ik heb daar geen zin meer in. Ook vriendschap kan niet van één kant komen.

    Ondertussen mis ik het wel. Maar het is net als met een relatie: het is goed, of het is er NIET.
    Tussenwegen maken alleen maar ongelukkig.

    Enfin, gelukkig bestaat het bloggen nog.

  2. Sandra 23/08/2012 at 14:49 #

    Vriendschappen,Vriendinnenvriendschappen, virtuelevriendschappen, vriendschapsveranderingen het blijft ons altijd bezig houden…

    Vind het hoe dan ook fijn dat wij in contact zijn!

    Liefs San

  3. Novelle 23/08/2012 at 16:23 #

    Mooi en duidelijk verwoord soms denk ik wel eens dat vriendschappen uit je jeugd vaak het mooist zijn ze kennen je door en door en je bent samen opgegroeid.
    graag gelezen!

  4. Anja 23/08/2012 at 22:48 #

    Helemaal wederzijds San!

    x Anja

  5. Anja 23/08/2012 at 22:50 #

    Mooie woorden Plato: "het is goed of het is er niet, tussenwegen maken alleen maar ongelukkig". En o zo waar.

    Vrienden en vriendschappen kunnen je zo blij maken maar ook zo verdrietig. Maar gelukkig kunnen mensen als jij en ik dat ook zo voelen, anders hadden we geen gevoel meer…

  6. Anja 23/08/2012 at 22:51 #

    Dank je wel Novelle! En ik denk dat je gelijk hebt; helaas heb ik geen vriendschappen uit mijn jeugd meer maar bewaar er wel hele mooie herinneringen aan.

  7. gewoonanneke 24/08/2012 at 19:57 #

    Ik zie mijn vriendschappen altijd als een haven. Je hebt mensen die een vaste ligplaats krijgen en passanten die je een tijdje kent in je leven. Inderdaad met een scheiding raak je " vrienden" kwijt maar zijn dat dan ook echt vrienden, denk het niet. Gelukkig zijn bij mij de echte gebleven en inderdaad die zijn op 1 hand te tellen.

  8. natasja 24/08/2012 at 22:29 #

    Hè, best een verdrietig berichtje, Anja.
    Ik denk dat er veel mensen voorbeelden kunnen noemen van niet-goed-ingeschatte-vriendschappen. Ik vind het ook een moeilijk verhaal. Het is rot om die conclusie van die illusie te moeten trekken. Je denkt op je gevoel af te kunnen gaan, en je denkt de ander te kennen en te kunnen vertrouwen, door alles wat je samen hebt gedeeld. Soms blijk je er ineens, pats, boem, helemaal naast te zitten.
    Je hebt het mooi verwoord in dit blogje.

  9. Ellis 13/09/2012 at 20:28 #

    Je opent je hart in een vriendschap. Je geeft liever dan dat je ontvangt maar als je ontvangt verwarmt het. En als het zomaar stopt is het kil. Je sprokkelt hout voor een nieuw vuurtje maar als dat dooft lijkt het hout dat je gaat zoeken nat, te klein of duurt het lang voor je genoeg hebt gevonden. Maar er zijn vuurtjes die nooit doven, die als een Olympische vlam meegaan waar jij gaat.
    Je hebt een mooie blog geschreven Anja, en weer herkenbaar voor velen

  10. geesje 23/09/2012 at 23:10 #

    Een mooi logje, Het brengt me terug naar de tijd waarin ik nog contact had met mijn vriendin, toen dacht ik dat zij de enigste was, nu weet ik beter. Na het overlijden van mijn broer(tje) kwam ze (notabene) in de supermarkt met uitgespreide armen op me aflopen. Ik heb toen alleen maar met mijn hoofd geschud,ze kende me nog als haar broekzak want ze wendde zich onmiddellijk van me af.

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *

*
*