Knuffeldieren en jeugdsentiment

Knuffeldieren, beren, knuffels in soorten en maten. Ik denk dat we er als kind allemaal wel een gehad hebben. Misschien heeft u hem nog wel bewaard. Maar ik weet zeker dat u zich hem/haar/het wel kunt herinneren. 
Mijn knuffel was een beige pluche hondje, een Cocker spaniël, luisterend naar de naam Cocky. Geloof het of niet, ik heb hem nog steeds. Niet dat ik er nog mee knuffel, daarvoor zoek ik nu een leuk medemens uit. Maar Cocky heeft nog altijd een plekje in mijn huis. Hij is inmiddels ruim 45 jaar oud en de tand des tijds is vrij mild voor hem geweest.

Als Cocky kon praten zou hij hele verhalen kunnen vertellen over wat hij met mij heeft meegemaakt en wat hij allemaal gezien heeft. Het is een bereisd hondje. Ik ging als klein meisje namelijk nergens naar toe zonder hem. Of dat nou buiten spelen was met vriendinnetjes, op visite bij opa en oma, of op vakantie, hij moest mee. En o wee als Cocky vergeten werd of niet mee mocht.
Uit mijn vage vroege herinneringen en uit verhalen van mijn moeder weet ik dat het grootste drama zich heeft afgespeeld toen we op vakantie gingen. Mijn ouders en ik gingen altijd met de auto op vakantie, twee weken kamperen in Oostenrijk of Zwitserland. De hele auto werd volgeladen met tent, tafel en stoelen, etenswaren, potten, pannen en genoeg kleding voor een half jaar. Ik, toen nog zonder broertje, had de hele achterbank voor mijzelf. Mijn vader stopte de tent tussen de achterbank en de voorstoelen, legde een slaapzak op de achterbank en Anja’s bedje was gespreid. We vertrokken rond een uur of elf ’s avonds. Ik vond dat het eerste uur altijd reuze spannend, om vervolgens in slaap te vallen en pas de volgende ochtend wakker te worden en dan met open mond naar buiten te kijken naar de mooie bergen. 
Maar deze keer ging er iets mis. We waren nog geen kwartier onderweg toen ik ontdekte dat Cocky er niet was! Ik schopte een hoop trammelant op de achterbank, zonder Cocky ging ik echt niet op vakantie. Huilen, boos, verdriet. Moeder in paniek. Vader zag de bui al hangen en is terug naar huis gereden. Cocky zat netjes te wachten op het haltafeltje waar ik hem had neergezet. Een uur later dan gepland toch op weg naar de bergen. Ik sliep al toen we twee straten verder waren, met mijn knuffel in mijn armen.

Cocky is ook op de hoogte van alle kindergeheimpjes. Omdat ik vrij lang enig kind was zocht ik buiten mijn vriendinnetjes toch iemand of iets om tegen te kletsen. Dat hondje heeft wat afgezien. Wat een verhalen kreeg hij voorgeschoteld (volgens mijn moeder was mijn fantasie als kind ook al grenzeloos). Hij was ook gewillig slachtoffer voor mijn “schoolklas”, samen met de poppen en barbies kreeg hij les. Vraag me niet waarin, ik was een jaar of vijf dus wist ook nog niet zo veel. Als ik boos was moest hij het stevig ontgelden. Dat heeft hem meer dan eens een oor en zijn oogjes gekost. Hij kwam er trouwens genadig van af, bij mijn barbiepop rukte ik gewoon een arm, been of hoofd af. Als knuffels en poppen een ziel zouden hebben, zouden ze ongetwijfeld een keer wraak nemen. 

Maar nu heeft Cocky dus een mooi en rustig plekje. Zijn oor en ogen zijn al lang geleden in ere hersteld. Af en toe wordt het stof van hem afgeklopt. Of hij krijgt gezelschap van de kat die hem heel lief vindt. Maar meestal staat hij gewoon te staan. En soms brengt hij leuke jeugdherinneringen naar boven en sta ik even mijmerend bij hem stil. Zoals nu. Dank je wel Cocky.



© Anja, 8-8-2012

This entry was posted in Verhalen and tagged , , , , , , , .

8 Comments

  1. Anoniem 10/08/2012 at 07:56 #

    Net nog even mijn knuffelbeer opgezocht en is toch heerlijk wat er dan weer bovenkomt 😉

  2. platoonline 16/08/2012 at 15:28 #

    Wat leuk. Ik heb geen knuffels meer van vroeger. Maar ik herinner me nog een door moeder gemaakte eend van een geitenwollensok en geel vilt. Pracht beest en je kon er ook zo lekker mee lopen lurken. Dat lurken werd haar op een dag teveel. Afgelopen…uit, hier met dat ding. En ze gooide hem zo in de kachel. Ik huilen…huilen. Mens, ik zie me nog janken. Ik voelde wel, het kon want ik stond in mijn kleine kinderrecht. Moeder voelde kennelijk een beetje schuld want die avond begon ze aan een nieuwe eend. Die was minder knuffelig want een beetje mager opgevuld. Ik lurkte er minder lekker mee, zeg maar. Moeder waagde het niet nog eens in te grijpen, daar was ze net even te zachtmoedig voor. Ik denk dat ze, toen eend II een beetje uit zicht was,hem stiekem heeft weggegooid.

    Laatst, op mijn verjaardag, heb ik het allereerste knuffeltje van mijn dochter aan haar meegegeven. Hier is aapje, zei ik triomfantelijk. Ze was dolblij.

    Zie, dit maak je allemaal los met je logje. Dat heb je er nou van als je goed en gevoelig schrijft.

  3. Anja 16/08/2012 at 23:22 #

    Wat een compliment, dank je wel Plato!!

    Het is inderdaad heel leuk wat zo'n logje bij mensen losmaakt, op een andere site krijg ik ook allerlei jeugdverhalen, geweldig.

  4. Ria 17/08/2012 at 14:32 #

    Mijn knuffel was mijn kleine broertje ,een nakomertje.Hij vleide zich in bed zo heerlijk tegen me aan.
    groetjes, Ria

  5. Anja 17/08/2012 at 23:17 #

    Hii Ria, dat is helemaal leuk, een levende knuffel!

  6. platoonline 22/08/2012 at 14:09 #

    Komkommertijd. Maar niet bij mij.

  7. Anja 22/08/2012 at 23:23 #

    Ik heb nu een de afslag gemist Plato, oftewel: wat bedoel je?? 🙂

  8. platoonline 23/08/2012 at 10:04 #

    Hihi, dat het hier stil was en dat ik inmiddels weer een nieuw stukje had geschreven. Nu ga ik weer bij jou lezen.

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *

*
*