Geloof, hoop en liefde

Ze ging de kerk binnen en liep langzaam door het middenpad naar voren. Haar voetstappen echoden tegen de muren, klonken veel te luid in de verder lege kerk. Uit haar handtasje diepte ze een muntstuk op dat ze in het daarvoor bestemde blikje stopte. Vervolgens stak ze een kaarsje aan en ging op de voorste bank recht tegenover het altaar zitten. Haar door artritis misvormde vingers bewogen over de kralen van de rozenkrans. Haar gerimpelde lippen bewogen nauwelijks terwijl ze zachtjes het Onze Vader en de Weesgegroetjes voor zich uit prevelde.

Ze dacht aan haar man die vorige week was overleden. Het was een mooie dienst geweest, hier in deze kerk. Precies zoals Harry het gewild had. Ruim vijftig jaar waren ze samen geweest, het grootste deel van haar leven. En nu was hij weg. Voor altijd.
Sinds de begrafenis voelde ze zich verloren, eenzaam. Ze miste hem. Daarom kwam ze iedere dag naar de kerk, om in de serene stilte terug te denken aan alle herinneringen die ze samen hadden gemaakt.

Ze keek op naar het altaar, naar de beeltenis van Christus aan het kruis. Ze zag hoe het zonlicht door de glas-in-lood ramen scheen waardoor zich een prachtig kleurenpalet op de marmeren tegels aftekende. Ze snoof de geur van wierook op, vermengd met de geur van gedoofde kaarsen. Ze hoopte dat ze in dit huis van God de steun en kracht zou vinden om de laatste jaren van haar leven zonder Harry door te gaan. Maar ze voelde zich leeg, binnenin haar bleef het stil, er kwam geen enkel teken.

Zuchtend stond ze op, maakte een kruisteken en liep langzaam, met gebogen hoofd, de kerk uit. Er biggelde een traan over haar wang. Ze had niet alleen haar Harry maar ook haar geloof verloren.

© Anja, 5-8-2012

 

Een verhaal voor de WE-300. WE-300 is een uitdaging van Plato: schrijf een verhaal/blog van exact 300 woorden over een bepaald woord, maar gebruik dat woord niet in de tekst. Woord voor de maand augustus is: verlaten. Meer lezen of meedoen? Kijk op Platoonline.

 

This entry was posted in Verhalen, WE-300 and tagged , , , , , , , , , .

19 Comments

  1. gewoonanneke 06/08/2012 at 01:33 #

    Mooi verhaal, ja na zo'n tijd samen is het moeilijk denk ik om alleen verder te gaan. Goeie WE300

  2. Melody 06/08/2012 at 08:33 #

    een indrukwekkend geschreven verhaal van onmeetbaar verdriet, hopelijk hervindt ze haar kracht en haar geloof.

  3. geesje 06/08/2012 at 14:54 #

    Erg mooi geschreven, het geloof verliezen zegt heel veel. Het gekke is dat ik totaal niet geloof in een god maar door jouw woorden lijkt het me dubbel zo erg voor deze vrouw.

  4. platoonline 06/08/2012 at 15:13 #

    Het aardige van dit verhaal is: er gebeurt ogenschijnlijk niets. Vrouw gaat kerk in, doet haar religieuze plichten en verlaat de kerk weer. Maar daarbinnen in die vrouw gist het woedend van de emoties.
    Je zet de emoties en de ultieme verlatenheid van de vrouw indrukwekkend beeldend neer. NOG haakt ze naar de Heer, vraagt ze om een teken. Maar God doet even een ommetje en verliest zo een van zijn trouwste gelovigen. Een gemiste kans van jewelste.
    Prima WE, Anja.

  5. Rianne Deinum 06/08/2012 at 15:20 #

    Goed geschreven, mooi verhaal… Ik moest even aan mijn (ex)schoonmoeder denken, net na het overlijden van haar Jan..

  6. Marja 06/08/2012 at 17:56 #

    Wat een prachtige invulling! Ik word er stil van.

  7. Anoniem 06/08/2012 at 19:02 #

    Heel mooi je wordt echt met elk verhaal beter hè ga vooral door en laat ons niet te lang zonder, volgens mij heb je enkele verslaafde lezers gecreëerd…. Dus dealer kom maar met een nieuwe dosis

  8. minoesjka2 06/08/2012 at 19:14 #

    Het is precies wat Plato schrijft, eigenlijk gebeurd er niets, maar ondertussen gebeurd er zoveel!
    Hoe verlaten kan een mens zich voelen.
    Met erg veel plezier gelezen.

  9. Ria 06/08/2012 at 21:43 #

    Een bijzonder verhaal.De woede in haar binnenste is herkenbaar evenals haar geloofsverlies.
    groetjes, Ria

  10. Sandra 07/08/2012 at 10:04 #

    Wat een mooi verhaal weer! Zo fijn om hier te kunnen lezen…

  11. wellicht 07/08/2012 at 12:47 #

    Knap geschreven!

  12. Anja 07/08/2012 at 13:36 #

    Voor iedereen die gereageerd heeft: dank jullie wel voor de complimenten! Ik blijf me erover verbazen dat mijn verhaal zoveel lieve, mooie en spontane reacties oproept. Geweldig!

  13. Gerard Radstaat 09/08/2012 at 10:06 #

    Mooi, knap en goed! Maar waarom kan ik dit niet lezen zonder en bijna directe autobiografische verbinding te (willen) zien?

  14. Anja 09/08/2012 at 11:58 #

    Gerard, we zijn geestverwanten (denk ik). Ik heb dit zelf niet op deze manier meegemaakt maar het verhaal zat in mijn hoofd…

  15. jokezelf 15/08/2012 at 11:45 #

    Mooi invoelbaar geschreven WE300. Je beschrijft precies wat mijn moeder op dit moment ervaart, hoewel zij al veel eerder van haar geloof was gevallen.

  16. natasja 19/08/2012 at 22:36 #

    Wat mooi Anja… zo verstild, de sfeer… knap dat je dat zo hebt kunnen verwoorden.

  17. Mrs. T. 22/08/2012 at 16:00 #

    Ach wat een mooie WE. En wat verdrietig. Dat ze haar man kwijt is geraakt, maar dat ze ook nog haar geloof verliest. Al snap ik dat eigenlijk niet, want ze is altijd gelovig geweest en ze moet weten dat de dood bij het leven hoort.

  18. Dwarsbongel 26/08/2012 at 00:05 #

    Ingetogen, indrukwekkend verhaal, waarvan de laatste zin een verrassende, en nog indrukwekkender ontknoping is!

  19. hanscke 30/08/2012 at 11:32 #

    Het kan natuurlijk een momentopname zijn. Een dominee zou hier best wel weer een aardige draai aan kunnen geven. Geloof raak je niet zo maar kwijt. Daar komt heel wat bij kijken. Wel herkenbaar

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *

*
*