Er was eens…

… een meisje van zes jaar oud. Ze zat keurig aan haar tafeltje in het klaslokaal. Het was donker, de gordijnen voor de ramen waren dicht en de lichten waren uit. Het lokaal werd alleen verlicht door de lampjes in de kerstboom en de kaarsjes op de bureautjes.
Op het tafeltje van het meisje stond een kaarsje in de vorm van een sneeuwpopje. Het twinkelende licht van het vlammetje weerspiegelde in haar grote bruine ogen, die gefixeerd waren op de leraar die aan het voorlezen was. Bijna ademloos luisterde ze, helemaal opgaand in de barre omstandigheden in de stal in Bethlehem en vooral de komst van de wijzen uit het oosten. Dat kindeke Jezus vond ze niet zo interessant, maar die wijzen uit het oosten die wierook en mirre meebrachten… In het kleine koppie stapelden de vragen zich op: wat is mirre en wierook, en hoe wisten die wijzen nou waar het kindeke Jezus lag? Voor het zesjarige meisje was dit een van de mooiste ‘sprookjes’ die ze kende.

Maar kleine meisjes worden groot. De volwassen uitvoering van het meisje heeft nog steeds niet zoveel op met het kindeke Jezus en eigenlijk mag het hele kerstfeest haar gestolen worden. In sprookjes gelooft ze al lang niet meer.
Soms denkt ze terug aan die magische viering van Kerstmis op de lagere school en hoe ze als kind opging in wat verteld werd. Wat dat laatste betreft leeft het kind nog steeds in de volwassen vrouw.
Ze lezen, beluisteren en verzinnen, in alle vormen en het liefst zo spannend mogelijk. Sommigen zullen misschien nooit verteld worden, anderen zijn te bizar voor woorden, en er zijn er die op een dag als echte waarheid naar boven komen. Hoe dan ook: het volwassen meisje kan zich er nog steeds helemaal in verliezen.
©Anja, november 2013.
Een verhaal voor de WE-300. De WE-300 is een uitdaging van Plato: schrijf een verhaal/blog van exact 300 wooren, maar gebruik het woord van de maand niet in de tekst. Woord voor de maand november was: verhalen. Lees meer over de WE-300 op Platoonline.
This entry was posted in Verhalen, WE-300 and tagged , , , , , .

11 Comments

  1. platoonline 14/11/2013 at 20:55 #

    Joh, ik wist niet dat je weer blogde. Wat een leuke verrassing. Ik ga nu eerst je link zetten en daarna lezen. Fijn dat je er weer bent. 🙂

  2. platoonline 14/11/2013 at 21:09 #

    Gelezen.Terwijl ik las zag ik dat klein meisje in de kaarsvlam staren, haar lichte vertwijfeling, haar vragen. Je vertelde het ook zo beeldend.
    Het is tegenwoordig moeilijk geloven in een wonder als je alle ellende ziet die niets magisch heeft. Elke Kerst geeft (mij in elk geval) een dubbel gevoel.
    Heel mooi geschreven. Alsof je niet bent weggeweest.

  3. Anja 14/11/2013 at 22:38 #

    Dank je wel Plato! De inspiratie komt weer terug gelukkig. En ook mij geeft Kerst een dubbel gevoel, maar deze herinnering koester ik.

  4. koningshuiz 15/11/2013 at 13:43 #

    Wat prachtig…fijn om je weer te lezen Anja! X

  5. gewoonanneke 16/11/2013 at 23:20 #

    Soms zou ik ook wel weer net eens als vroeger dat vertrouwen en geloof terug willen hebben zonder alles te overwegen en over na te denken. Dat heb jij precies beschreven in dit mooie verhaal.

  6. Laura Buszewski 21/11/2013 at 16:44 #

    Ja ik werd gelijk terug gegooid naar de lagere school…idd een magische sfeer met de kaarsjes en het luisteren naar het verhaal wat vertelt werd.

    Mooi verwoordt en WE

  7. Mrs. T. 27/11/2013 at 21:37 #

    Heerlijk he, je verliezen in verhalen. Welk genre dan ook, als het me raakt, dan RAAKT het me ook echt.

  8. Ria 27/11/2013 at 22:31 #

    Vroeger als er een pak sneeuw lag ,sterren aan de hemel schitterden en met z'n allen om de tafel, genietend van het door moeder zelf gebakken kerstbrood. Goh ik val even tientallen jaren terug.
    mooi
    groetjes, Ria

  9. Anoniem 25/12/2013 at 23:51 #

    Was weer top om te lezen!

  10. platoonline 03/01/2014 at 12:58 #

    Hoi Anja, bedankt voor je reactie bij mij. Ik dacht, ik ga even bij jou lezen maar er staat nog niets.
    Wel, dan hoop ik dat je voor 2014 behalve gezondheid en geluk ook een dosis inspiratie meegeleverd krijgt. Dat je lekker kan doorschrijven als je er zin in hebt 🙂

  11. platoonline 03/03/2014 at 21:17 #

    Hoi Anja,
    Ik heb je twee reacties ontvangen. Ze waren in de spambox gezakt maar daar heb ik ze nu uitgevist.
    Dank je wel.
    Ga je hier nog weer eens schrijven. Je kan het zo goed. Het zou jammer zijn als je er niets meer mee deed.

    Groetjes

    Willem (Platoonline)

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *

*
*