Category Archives: Verhalen

Wat pubers (w)eten

“Nienke, Pieter, opschieten! Het ontbijt staat klaar, jullie moeten zo naar school.” Er volgt een korte stilte en dan komt er een wervelstorm de trap af. De twee pubers smijten hun rugzakken de gang in en stormen de keuken in.

“Mam!! Waarom geef je ons een ei bij het ontbijt? Weet je niet hoe slecht dat is? Wil je dat we over vijf jaar een te hoog cholesterolgehalte hebben?” Nienke doet er nog een schepje bovenop. “Ja mam, en dan ook nog melk. Geef ons gewoon thee zeg. In melk zitten allerlei dingen waar je dik van wordt, en je krijgt er diabetes van en zelfs autisme”. “Ja”, voegt Pieter toe, “en dan ook nog die boterhammen! Nu twee, drie mee naar school, dat is een hele berg koolhydraten en suikers, en daar worden we nog dikker van”.

Continue reading »

Herhaalt de geschiedenis zich?

Foto van internet

Foto van internet

“Mama, vertel nog eens over jouw vlucht!” Freya kijkt haar dochter glimlachend aan. Ze heeft het verhaal al tientallen keren verteld en wil de gebeurtenissen het liefst uit haar geheugen wissen. ”Oké”, zegt ze, “kom maar zitten en luister”.

September 2001, na de aanslagen in New York. Meneer W., lid van de Tweede Kamer, begon op niet mis te verstane wijze de Islam de schuld te geven van de aanslagen. Niet alleen de terroristen, maar alle moslims.

In 2008 werd Nederland getroffen door de economische crisis. En weer was daar meneer W., die de oorzaak van de crisis zocht bij de aanwezigheid van allochtone mensen in Nederland. Als deze buitenlanders naar hun eigen land zouden oprotten, hadden ‘wij Nederlanders’ het weer goed.

In 2015 ging het mis. Er kwamen veel vluchtelingen naar Europa, op zoek naar een veilig bestaan. Voor meneer W. de uitgelezen kans zijn greep naar de macht te doen. Het zaad van zijn haatzaaierij, generalisatie en domme, racistische uitspraken vond een gretige voedingsbodem bij een deel van de Nederlanders. Een té groot deel, zoals bleek tijdens de verkiezingen in 2016. Hij werd minister-president.

Continue reading »

Is geluk te koop?

Handelen

Tegenwoordig is wit de kleur van geld. Het produceren en distribueren van heroïne en cocaïne levert kapitalen op voor de grote bazen. Behalve in luxe villa’s steken ze dat geld in de wapenhandel en hiermee in het ondersteunen van extreme, militante groeperingen.  Continue reading »

In het land der blinden

“Hallo, Anja wakker worden, hallo”.  Het klinkt vaag, ver, vreemd. Iemand raakt haar schouder aan en ze opent verwart haar ogen. Er staat een wildvreemde man naast haar bed, vriendelijk glimlachend dat wel, en ze flapt eruit “wat doe jij hier?” De man schiet nu hard in de lach en zegt “ik werk hier”. Langzaam dringt alles weer tot haar door. Ze zag wormpjes en zwarte stipjes, ging daar toch maar mee naar de huisarts, zat een dag later in het ziekenhuis en op dag twee was ze geopereerd omdat het netvlies in haar linker oog los zat. En nu werd ze wakker geschud uit de heerlijke vergetelheid van de narcose.

Continue reading »

Burned but not broken


Het kwam zomaar van de ene op de andere dag. En toen het even plotseling weer weg was werd het haar op een pijnlijke en harde manier duidelijk: er was meer schade aangericht dan ze aanvankelijk dacht en voor mogelijk had gehouden. Deze orkaan vol leugens had een ravage achtergelaten, een ruïne van wat ooit was.
In eerste instantie vond ze het lege en verlatene wel best. De boel was om haar heen ingestort en daar kon ze wel mee leven dacht ze. Ze had voor hetere vuren gestaan toch? Ze merkte wel dat het steeds verder afbrokkelde, als een niet te stuiten erosie. 
En ze had geen rekening gehouden met het vechtertje in haar, dat kleine stemmetje dat het altijd beter lijkt te weten. Dat maar bleef fluisteren “dit gaat niet vanzelf over, je zult hard aan het werk moeten, anders wordt het nooit meer bewoonbaar”.

Continue reading »

Er was eens…

… een meisje van zes jaar oud. Ze zat keurig aan haar tafeltje in het klaslokaal. Het was donker, de gordijnen voor de ramen waren dicht en de lichten waren uit. Het lokaal werd alleen verlicht door de lampjes in de kerstboom en de kaarsjes op de bureautjes.
Op het tafeltje van het meisje stond een kaarsje in de vorm van een sneeuwpopje. Het twinkelende licht van het vlammetje weerspiegelde in haar grote bruine ogen, die gefixeerd waren op de leraar die aan het voorlezen was. Bijna ademloos luisterde ze, helemaal opgaand in de barre omstandigheden in de stal in Bethlehem en vooral de komst van de wijzen uit het oosten. Dat kindeke Jezus vond ze niet zo interessant, maar die wijzen uit het oosten die wierook en mirre meebrachten… In het kleine koppie stapelden de vragen zich op: wat is mirre en wierook, en hoe wisten die wijzen nou waar het kindeke Jezus lag? Voor het zesjarige meisje was dit een van de mooiste ‘sprookjes’ die ze kende.

Continue reading »

Indruk

“Sometimes people are like ships passing in the night”.
Dit werd mij ooit gezegd door een oude Schot. Wijze woorden, met een diepe kern van waarheid.
Dagelijks komen we mensen tegen, tijdens ons werk, boodschappen doen, sporten, uitgaan. Sommigen vallen ons niet op. We lopen iemand voorbij op straat zonder echt te kijken. Een halve dag later weten we nog wel of het een man of vrouw was, maar op de vraag wat hij of zij voor kleur ogen had kunnen we geen antwoord geven.

Continue reading »

Celebrating life

Ze keek naar het huisje en heel even aarzelde ze. Gluren bij de buren oké, maar naar binnen stappen in het leven en de privacy van een ander ging een stap verder. Het was nogal illegaal, ook al was het huisje onbewoond. Maar tegelijkertijd was er die adrenaline rush. De spanning van het betrapt kunnen worden. De nieuwsgierigheid naar wat er allemaal te zien was.  Haar rebelse en avontuurlijke aard nam zoals zo vaak het heft in handen en ze wurmde zich langs het openstaande hek.
Dwalend door het huis ontvouwt zich, kamer na kamer, een stukje leven van onbekende mensen. Hoe langer ze rondkijkt, hoe meer vragen er in haar opkomen. Wie woonden hier, wat deden ze in het dagelijks leven, waren ze gelukkig of verdrietig, of gewoon zoals iedereen een mix van allebei?

Continue reading »

Zomaar een gebouw

Essen Mijn geschiedenis is begonnen in 1902. In een tijd zo anders als deze. Een tijdperk waarin de trein een prominente rol speelde. De wagons reden langs mijn flanken en hielden stil onder de overkapping. De goederen werden door de beambten gecontroleerd en overgeladen in andere wagons. Daarna werden ze verder vervoerd, binnen en buiten de landsgrenzen.

In 1975 heeft men mij niet meer nodig. Ik ben niet modern genoeg, er zijn betere faciliteiten op beter bereikbare plaatsen. 
Maar ik geef mij niet zomaar gewonnen! Drie jaar later ben ik het decor in een korte speelfilm. Ik heb een rol als mijzelf, overlaadstation. Er worden nu echter geen goederen overgeladen, maar mensen. De treinen vertrekken naar Duitsland, enkele reis.

Daarna raak ik enigszins in de vergetelheid en vrees ik het ergste. Tot ik in 2003 tot monument word verklaard. Er gloort hoop! Ik heb er het volste vertrouwen in dat ik word opgeknapt en verzorgd en weer in volle glorie zal stralen. Niets is echter minder waar. Er is sinds die tijd niets meer met mij gedaan.  Continue reading »