Zomaar een gebouw

Essen Mijn geschiedenis is begonnen in 1902. In een tijd zo anders als deze. Een tijdperk waarin de trein een prominente rol speelde. De wagons reden langs mijn flanken en hielden stil onder de overkapping. De goederen werden door de beambten gecontroleerd en overgeladen in andere wagons. Daarna werden ze verder vervoerd, binnen en buiten de landsgrenzen.

In 1975 heeft men mij niet meer nodig. Ik ben niet modern genoeg, er zijn betere faciliteiten op beter bereikbare plaatsen. 
Maar ik geef mij niet zomaar gewonnen! Drie jaar later ben ik het decor in een korte speelfilm. Ik heb een rol als mijzelf, overlaadstation. Er worden nu echter geen goederen overgeladen, maar mensen. De treinen vertrekken naar Duitsland, enkele reis.

Daarna raak ik enigszins in de vergetelheid en vrees ik het ergste. Tot ik in 2003 tot monument word verklaard. Er gloort hoop! Ik heb er het volste vertrouwen in dat ik word opgeknapt en verzorgd en weer in volle glorie zal stralen. Niets is echter minder waar. Er is sinds die tijd niets meer met mij gedaan.  Continue reading »

Posted in Verhalen Tagged , , , |

Het haasje

De man keek hoopvol over zijn schouder. In de korte, vluchtige blik die hij op mij wierp las ik de vraag: hoe lang gaat ze dit nog volhouden, wanneer kan ik haar afschudden. Ik keek stoïcijns terug, gaf geen krimp. 

Ik zat al ongeveer twintig minuten achter hem aan. Soms met een behoorlijke afstand tussen hem en mij, het andere moment liep ik op hem in. Hij leek dat aan te voelen. Tot twee keer toe had hij zijn tempo plotseling verhoogd, om me uit te putten. Maar dat ging hem niet lukken. Ik was te vastberaden, te gemotiveerd. Ik zou hem niet laten lopen. Mijn eerste doel was hem te grazen nemen, hem verpulveren. 
Continue reading »

Posted in Verhalen, WE-300 Tagged , , , , |

Voor altijd bestaat niet

Hij staat besluiteloos voor de kledingkast. Wat moet hij inpakken, wat moet hier blijven? Haar ondergoed en kousen had hij al in de tas gestopt. Samen met haar nieuwe toiletspulletjes. Haar plankje in de badkamer leeg ruimen was hem te definitief. Daarom had hij alles opgeschreven en het nieuw gekocht, zodat ze de nieuwe set mee kon nemen.
Zijn hand streelt onbewust het zachte wol van haar donkerblauwe lievelingsjurk. Die zou ze vaak willen dragen. En het witte vestje met het kanten kraagje. De geruite groene rok met het groene twinset dat haar altijd zo mooi stond…

Continue reading »

Posted in Verhalen, WE-300 Tagged , , , , , , |

Uw bloed, onze zorg

Bloed! Ik ruik schoon, onbedorven bloed, niet verziekt door vetten, drugs of andere rommel.
Dat is lang geleden. Wat ik de laatste decennia voorgeschoteld kreeg als ik mijn tanden in een nek zette…

Ik ben al ruim 300 jaar vampier, een expert als het op bloed aankomt, ervaringsdeskundige zeg maar.
Vroeger, toen de mens nog dicht bij de natuur stond, dronken wij heerlijk, gezond, puur bloed. Met het toenemen van de welvaart ging de mensheid over op junkfood en magnetronmaaltijden, vol verzadigde vetten, zout en kleurstoffen. Sigaretten, alcohol en softdrugs werden een maatschappelijk geaccepteerde bezigheid.
Heeft u weleens bloed geproefd met een te hoog cholesterolgehalte? Het smaakt als gestolde jus. Continue reading »

Posted in Verhalen, WE-300 Tagged , , , , , , |

Uitgerookt

Ik sta ademloos in de gangkast terwijl ik de voetstappen dichterbij hoor komen. Mijn hart bonkt in mijn keel, het zweet parelt op mijn voorhoofd. De voetstappen stoppen… Shit! Dadelijk moet er iemand in de kast zijn en dan… Op dat moment komen de voetstappen weer in beweging. Ik slaak een zucht van verlichting en mijn hartslag loopt enigszins terug naar een minder gevaarlijk hoog ritme.

Continue reading »

Posted in Verhalen Tagged , , , , |

Dag 187 – woensdag 19 september

Iedere week publiceren wij een hoofdstuk uit het dagboek dat onlangs is gevonden op een onbewoond eiland in de Pacific. Vandaag dag 187…

Vanmorgen wakker geworden toen de warmte van de zon mijn hut in een oven veranderde. Bijna de hele nacht wakker gelegen door het gekrijs van de apen. Het klonk niet zo vijandig als twee nachten geleden, toen er een flinke strijd werd geleverd om de plek voor het alfa-mannetje. Nee, vannacht klonk het vriendelijker, alsof ze plezier hadden. Maar ik lag er van wakker. Ik merk dat nachtrust een van de belangrijkste voorwaarden is om te overleven. Naast eten en drinken natuurlijk. Mijn verzwakte lichaam heeft slaap nodig. Overdag is het te heet om te slapen. ’s Nachts houden de apen me wakker. En die andere geluiden. Soms kan ik het even niet meer hebben. Maar goed, het is tijd voor mijn wasritueel.

Continue reading »

Posted in Verhalen Tagged , , , , , , |

Gebroken gelofte

Het luiden van de klokken betekent dat het vier uur in de ochtend is, tijd voor het ochtendgebed. Ze heeft nauwelijks geslapen, zoals zoveel nachten.
Ze stapt uit bed en wast haar gezicht met het koude water uit de waskom. Daarna trekt ze haar habijt aan en duwt haar haar onder de kap.
De zusters lopen in stilte naar de abdij voor het ochtendgebed. Kon ze maar met iemand haar probleem bespreken. Ze is toch niet de enige die worstelt met vragen over liefde, seksualiteit of vrijheid?
Maar praten mag alleen tijdens het eten en dan zijn ze met de hele groep bij elkaar. Je afzonderen met een andere zuster of novice is niet toegestaan. Privacy is een onbekend begrip in het klooster.

Continue reading »

Posted in Verhalen, WE-300 Tagged , , , , , |

Over vriendschap en zo…

Heel af en toe schiet het geweldige nummer van Het Goede Doel even in mijn gedachten. Vooral het refrein: “een keer trek je de conclusie, vriendschap is een illusie, vriendschap is een droom, een pakketje schroot met een dun laagje chroom”.
De teleurstelling druipt van deze woorden af. Maar is vriendschap een illusie? Naar mijn mening is het antwoord hierop ja en nee. Ik weet het, lekker makkelijk, daar kun je alle kanten mee op.
Vriendschap bestaat, echt waar. Mensen van wie je weet dat ze er zijn, je staat voor elkaar klaar als het nodig is, je kunt alles tegen elkaar zeggen en over van alles met elkaar praten. Je hoeft elkaar niet iedere dag te zien of horen, zelfs niet iedere week of iedere maand. Maar als je elkaar dan weer ziet, dan lijkt het net of je elkaar gisteren voor het laatst hebt gesproken. Elkaar nemen zoals je bent, met alle goede en slechte eigenschappen.
Maar vriendschap moet wel groeien. Het is net als in de liefde. Je komt iemand tegen, wordt verliefd en dobbert een tijdje lekker rond op die roze wolk. Tot die roze mist optrekt en je de ware persoon ziet. Dan blijft er ofwel liefde over, ofwel niets.  Continue reading »
Posted in Verhalen Tagged , , , , |

Knuffeldieren en jeugdsentiment

Knuffeldieren, beren, knuffels in soorten en maten. Ik denk dat we er als kind allemaal wel een gehad hebben. Misschien heeft u hem nog wel bewaard. Maar ik weet zeker dat u zich hem/haar/het wel kunt herinneren. 
Mijn knuffel was een beige pluche hondje, een Cocker spaniël, luisterend naar de naam Cocky. Geloof het of niet, ik heb hem nog steeds. Niet dat ik er nog mee knuffel, daarvoor zoek ik nu een leuk medemens uit. Maar Cocky heeft nog altijd een plekje in mijn huis. Hij is inmiddels ruim 45 jaar oud en de tand des tijds is vrij mild voor hem geweest.

Als Cocky kon praten zou hij hele verhalen kunnen vertellen over wat hij met mij heeft meegemaakt en wat hij allemaal gezien heeft. Het is een bereisd hondje. Ik ging als klein meisje namelijk nergens naar toe zonder hem. Of dat nou buiten spelen was met vriendinnetjes, op visite bij opa en oma, of op vakantie, hij moest mee. En o wee als Cocky vergeten werd of niet mee mocht.
Continue reading »

Posted in Verhalen Tagged , , , , , , , |