Indruk

“Sometimes people are like ships passing in the night”.
Dit werd mij ooit gezegd door een oude Schot. Wijze woorden, met een diepe kern van waarheid.
Dagelijks komen we mensen tegen, tijdens ons werk, boodschappen doen, sporten, uitgaan. Sommigen vallen ons niet op. We lopen iemand voorbij op straat zonder echt te kijken. Een halve dag later weten we nog wel of het een man of vrouw was, maar op de vraag wat hij of zij voor kleur ogen had kunnen we geen antwoord geven.

Ontmoetingen met wildvreemden in een café of op vakantie… Je praat met elkaar, oppervlakkig. Gezellig, voor zolang het duurt. Zo af en toe zit daar iemand bij met wie we een goed gesprek hebben, zoals ik destijds met die oude schotse man (hoewel ik door zijn Schotse accent de helft waarschijnlijk niet goed verstaan heb!). Daarna gaat ieder zijn eigen weg en kom je elkaar nooit meer tegen. Dat geeft ook niet, dat zijn die “ships passing in the night”. Een mooie herinnering die een kruimelspoortje achterlaat.
Er zijn ook toevallige ontmoetingen met een grote impact. We komen iemand tegen met wie de klik er is. Een voor anker gaan van twee ronddobberende schepen. Er groeit een band, soms zelfs liefde. Als deze mensen uit ons leven verdwijnen doet dat pijn. Ze gaan op zoek naar een andere haven en laten ons als een op drift geraakt schip op stormachtige zee achter, losgeslagen van de boei, wanhopig proberend niet te verdrinken. Ook al zijn ze verder gegaan zonder ons, vergeten zullen we ze nooit. Daarvoor zijn de sporen die ze achterlaten te diep. We blijven hun sporen nog lang volgen, in de hoop dat we die mensen weer terugvinden. Totdat de sporen uiteindelijk vervagen, we in rustiger vaarwater komen en misschien zelfs bij een veilige haven.
©Anja, juni 2013.
Een verhaal voor de WE-300. De WE-300 is een uitdaging van Plato: schrijf een verhaal/blog van exact 300 wooren, maar gebruik het woord van de maand niet in de tekst. Woord voor de maand mei/juni was: indrukken. Lees meer over de WE-300 op Platoonline.
This entry was posted in Verhalen, WE-300 and tagged , , , , .

17 Comments

  1. platoonline 14/06/2013 at 11:02 #

    Een prima en mooi weergegeven beschouwing. Ik blijf even stilstaan bij die klik. Dat iets dat er is…of niet. Een klik is net als inspiratie, het komt en je hebt geen idee van waar of van wie. Raadsels van het leven die spiritueel wel verklaarbaar zijn maar daar hebben veel mensen dan weer niets mee van doen. Het raakt tegen de gedachte van: je krijgt altijd precies wat je nodig hebt. Als je daar op vertrouwt, kun je in alle rust je leven leiden en vanuit een gezond perspectief op de gebeurtenissen reageren.

    Bedankt voor deze waardevolle WE, Anja.

  2. jokezelf 14/06/2013 at 16:49 #

    Mooi beschreven hoe ontmoetingen en vriendschappen verlopen. Je ontmoet vele mensen in de loop van je leven. De meesten vergeet je al snel weer, maar met de een loop je een paar dagen mee, met de ander een half levenlang. Allemaal ervaringen die je maken tot de mens die je wordt/bent geworden.

  3. anja 14/06/2013 at 17:07 #

    Dank je wel Plato,! Ik zal weer wat vaker meelezen en mee schrijven.

  4. Anja 14/06/2013 at 17:08 #

    Helemaal mee eens Joke!

  5. Laura Buszewski 14/06/2013 at 18:34 #

    Wat een mooie WE dit gebeurd in het leven dagelijks zelfs in de digitale wereld.
    Ik bespeur ook een verwijzing naar dierbaren die we verliezen (kan er ook naast zitten) dat gedeelte spreekt me heel erg aan zo'n gevoel van het missen van een thuis haven…..ja heel mooi .

  6. Mrs. T. 14/06/2013 at 20:14 #

    Interessante WE. Een die je aan het nadenken zet.

  7. Sandra de Koning - van de Pol 15/06/2013 at 10:43 #

    Lieve Anja,

    Wat heb je dit prachtig verwoord, dat wat iedereen meemaakt…
    Dat waar we soms niet lang genoeg bij stilstaan, dat wat er mag zijn.
    Je raakt me met je woorden en weer bedenk ik hoe bijzonder het is
    dat wij, zomaar, op elkaars pad kwamen!

    Liefs San

  8. Ria 15/06/2013 at 21:03 #

    Anja een prachtige WE die bij mij sporen achterlaat.
    groetjes, Ria

  9. gewoonanneke 15/06/2013 at 23:06 #

    Zo heb ik het leven ook vaak omschreven. Je bent een haven met vaste ligplaatsen en passanten die even aan wippen en weer verder gaan. Je hebt het echt mooi beschreven.

  10. Anja 16/06/2013 at 19:31 #

    Dank je wel Laura. Inderdaad, die thuishaven, ik ben hem ff kwijt nu. Maar wie weet wat de toekomst brengt.

  11. Anja 16/06/2013 at 19:31 #

    Dank je Mrs. T. Was ook net de bedoeling 😉

  12. Anja 16/06/2013 at 19:32 #

    Lieve Sandra, wat heb je dat weer mooi gezegd, dat ontroerd mij dan weer. Maar ik ben dan ook een vat vol emoties op het moment hahaha. En inderdaad, wij zijn ook heel toevallig op elkaars pad gekomen, hoop dat je voorlopig nog blijft!
    Liefs,
    Anja

  13. Anja 16/06/2013 at 19:33 #

    Dank je wel Ria!

  14. Anja 16/06/2013 at 19:33 #

    Dank je wel Gewoonanneke.

  15. Mirjam Kakelbont 16/06/2013 at 20:21 #

    Je moet maar afwachten waar je mee overspoeld wordt en wat je zelf achter kunt laten op het strand. Een mooie en waardige WE!

  16. Melody Music 17/06/2013 at 12:55 #

    Absoluut helemaal 100% waar!

    Prachtige WE die ik volledig kan invoelen!

  17. Marja 20/06/2013 at 14:31 #

    Prachtig verwoord. Graag gelezen, Anja.

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *

*
*